Sześć lat. Tyle czekaliśmy na premierową muzykę od Eternal Champion – amerykańskich piewców klasycznego heavy metalu. Przez ten czas stały się u nich rzeczy, które w pełni tłumaczą tę przerwę. Choć Friend of War to na razie tylko EP-ka, jest ona zapowiedzią pełnej płyty. To także materiał, który wyraźnie różni się od dotychczasowych nagrań zespołu.
Hällas istnieją od 15 lat, od około 10 wydają płyty, ale dopiero w tym roku zdecydowali się na wielki krok. Szwedzi na swojej czwartej płycie wprost zmierzyli się z duchami przeszłości – wielkimi albumami legend rocka progresywnego. Z tego pojedynku wyszli zwycięsko, choć decyzja sędziów w sprawie Panoramy nie musi być jednogłośna.
‘Nie wiem, czy chciałbym coś przekazać słuchaczom poza emocjami i wzruszeniami (...)’ – powiedział Tomek Kukliński w mini-wywiadzie z 2022 roku. W ciągu kolejnych trzech lat to podejście pozostało niezmienne. Gorycz nie stara się wyjaśnić zjawisk, nie piętnuje ich, ani nie próbuje się z nimi asymilować. Zamiast tego zespół oddaje głos emocjom, a metaforyczna poezja staje się przestrzenią do osobistej interpretacji odbiorcy. Dlatego Zasypia to płyta otwarta i nieoczywista, a zarazem wymagająca – pełna znaczeń, które nie poddają się łatwemu rozszyfrowaniu.
Despizer to zespół, który dotychczas nie rzucił mi się w uszy. Jest to co najmniej dziwne, bo muzyka łącząca punk z metalem w różnych odmianach, zawsze do mnie trafiała. Jak się okazało, Krew, czyli trzeci album łódzkiego zespołu, potrafi wzbudzić sporo emocji, choć… niekoniecznie takich, jak bym sobie życzył.
Mało jest zespołów, które jak Paradise Lost grają okropne koncerty, a nagrywają dobre płyty. Po tym, jak triumfalnie powrócili w rejony ciężkiego metalu, nie schodzą poniżej pewnego poziomu. Nie spodziewałem się jednak, że potrafią wznieść się aż tak wysoko, jak zrobili to na Ascension.
Każdy z nas potrzebuje w życiu stałości. Czegoś, do czego można sięgnąć, wiedząc, co dostanie. Dla fanów metalu taką funkcję mają nagrania starych wyjadaczy. Sodom należał do tych, których forma nie spadała poniżej świetnej. Aż przyszedł album The Arsonist…
Hexvessel to zaklęcia, duchy, magia i natura. Oni tworzą nie tylko muzykę. Kontynuujący blackmetalową ścieżkę album Nocturne to potwierdza.
Album Medico Peste ב: The Black Bile trafił dokładnie tam, gdzie miał. Oczekiwania wobec następcy – Aesthetic Of Hunger były bardzo duże.
Współczesny heavy metal to w dużej mierze odgrywanie scenek rekonstrukcyjnych, a pod płaszczykiem konwencji często ukrywa się pustka. Witch Hound na swoim debiucie Mountain Knows pokazuje jednak, że do takich to on nie należy.
Wij, projekt, który oscylował wśród hard rockowych gatunków z lat 70/80. zaczął… bluzgać. Wraz z epką Bluzg zrobiło się wulgarnie. Majowa płyta jest eksperymentem zespołu i ukazuje pewne ekstremum w ich twórczości. Czy taki nowy wizerunek może zagrzać miejsce w ich dotychczasowej kreacji?