Mastodon to jeden z moich zespołów życia. Pojawił się w momencie, kiedy rock progresywny przestał być dla mnie wystarczający, a Crack the Skye dość szybko została jedną z tych płyt. Nie byłem przez to w stanie najnowszego dzieła Amerykanów, Marrow Deep, potraktować zwyczajnie.
The Night Eternal to jeden z przedstawicieli współczesnego heavy metalu, który kontynuuje ścieżkę obraną wcześniej przez innych. Na Cold Velvet, swoim trzecim albumie, idą nią dalej, ale coraz pewniej stawiają swoje kroki. Nawet jeśli ich muzyka daleka jest od oryginalności, inspiracje nie odbierają im własnego głosu. Głosu z ciemności oczywiście.
Daniel Lake stworzył niezwykle wnikliwego kolosa poświęconego totalnej niszy. Pod kątem zagłębienia się w temat i szczegółowości jego opisania, nie mamy chyba na polskim rynku lepszej metalowej książki.
Opinie o nowym albumie Exodus – Goliath – są w najkorzystniejszym spojrzeniu mieszane. Czy słusznie? Choć fani zareagowali zasadnie, zdecydowanie nie docenili bardzo ciekawej płyty.
Sześć lat. Tyle czekaliśmy na premierową muzykę od Eternal Champion – amerykańskich piewców klasycznego heavy metalu. Przez ten czas stały się u nich rzeczy, które w pełni tłumaczą tę przerwę. Choć Friend of War to na razie tylko EP-ka, jest ona zapowiedzią pełnej płyty. To także materiał, który wyraźnie różni się od dotychczasowych nagrań zespołu.
Siadam na ławce z widokiem na toruński Dwór Artusa i otwieram książkę Fala. Rok 1984 i polski postpunk. Rozpoczyna się ona od wątków związanych z klubem Od Nowa, który we wczesnych latach 80. mieścił się w tym budynku. Nagle słyszę chlust. To gołąb nasrał mi na otwartą książkę.
Hällas istnieją od 15 lat, od około 10 wydają płyty, ale dopiero w tym roku zdecydowali się na wielki krok. Szwedzi na swojej czwartej płycie wprost zmierzyli się z duchami przeszłości – wielkimi albumami legend rocka progresywnego. Z tego pojedynku wyszli zwycięsko, choć decyzja sędziów w sprawie Panoramy nie musi być jednogłośna.
Pamiętacie, o czym pisaliście swoje prace licencjackie? Radosław Anasz na pewno pamięta, bo po pierwsze, pisał ją niedawno, a po drugie, została ona wydana jako książka. Glany, irokezy i pacyfki. Historia festiwali rockowych to przede wszystkim pamiątka dla osób związanych województwem kujawsko-pomorskim. I nie inaczej należy na tę książkę patrzeć.
‘Nie wiem, czy chciałbym coś przekazać słuchaczom poza emocjami i wzruszeniami (...)’ – powiedział Tomek Kukliński w mini-wywiadzie z 2022 roku. W ciągu kolejnych trzech lat to podejście pozostało niezmienne. Gorycz nie stara się wyjaśnić zjawisk, nie piętnuje ich, ani nie próbuje się z nimi asymilować. Zamiast tego zespół oddaje głos emocjom, a metaforyczna poezja staje się przestrzenią do osobistej interpretacji odbiorcy. Dlatego Zasypia to płyta otwarta i nieoczywista, a zarazem wymagająca – pełna znaczeń, które nie poddają się łatwemu rozszyfrowaniu.
Despizer to zespół, który dotychczas nie rzucił mi się w uszy. Jest to co najmniej dziwne, bo muzyka łącząca punk z metalem w różnych odmianach, zawsze do mnie trafiała. Jak się okazało, Krew, czyli trzeci album łódzkiego zespołu, potrafi wzbudzić sporo emocji, choć… niekoniecznie takich, jak bym sobie życzył.